Wie de 15-jarige Aimée ontmoet, ziet een spontane, sociale tiener die dolgraag danst. Ze woont al bijna dertien jaar in een pleeggezin. Hoewel ze het daar “superleuk” heeft, stuit ze buiten de deur weleens op onbegrip over haar gezinssituatie. Gelukkig is dat bij de Heppie Vakanties wel anders. Omringd door leeftijdsgenoten met een vergelijkbaar verhaal hoeft Aimée even helemaal niks uit te leggen.

Als je de slaapkamer van Aimée binnenstapt, word je overspoeld door kleur, warmte en herinneringen. De muren hangen vol met foto’s en vrolijke slingers. Op haar bureau blinken zelfgemaakte knutselwerkjes en een verzameling complimentenkaartjes van kinderen en begeleiders. “Ik vind het jammer dat we vandaag weer weggaan, maar ik vond het zo leuk met jou”, leest Aimée trots voor van een van de briefjes. Het zijn allemaal tastbare, gekoesterde herinneringen aan de Heppie Vakanties. De plek waar ze de ruimte voelt om volledig zichzelf te zijn.

Een veilige basis

Aimée was pas twee jaar oud toen ze uit huis werd geplaatst. “Omdat mijn ouders niet meer voor mij konden zorgen”, vertelt ze openhartig. Na een korte periode in een crisispleeggezin kwam ze terecht bij haar huidige pleeggezin. “Van de uithuisplaatsing zelf en die eerste weken herinner ik mij gelukkig niks meer. Voor mijn gevoel woon ik hier echt al mijn hele leven. Ik vind het superleuk om hier te wonen. Mijn pleegouders zijn superlief en mijn pleegzusje meestal ook”, zegt ze met een knipoog. “Het is hier altijd gezellig.”

De confrontatie met ‘normaal’

Op school of in haar vriendenkring stuit Aimée regelmatig op onbegrip. “Kinderen op school hebben een vader, een moeder en een gezin. Ik heb dat niet en soms maken ze daar opmerkingen over.” Ze vindt het elke keer weer lastig om uit te leggen hoe het zit aan mensen die haar situatie niet kennen. “Dan hoop ik weleens dat ik ook een ‘normaal’ leven had gehad. Maar ik kan het niet veranderen. Het is zoals het is.”

Maar eenmaal op een Heppie Vakantie valt er een last van haar schouder. Het is een oase van herkenning. “Het is zo fijn dat er kinderen zijn die precies hetzelfde hebben meegemaakt. Zij begrijpen je zonder dat je ook maar iets hoeft uit te leggen. Je wordt er enorm gerespecteerd.”

Weer helemaal opladen

Een week Heppie voelt voor Aimée als een warme deken. Of het nu gaat om een ritje in de achtbaan van Toverland, samen basketballen of opdrachten doen op de skelter; het brengt haar de rust en energie die ze zo hard nodig heeft. “Het helpt mij om daarna weer opgeladen verder te kunnen. En de vriendschappen die daar ontstaan, stoppen niet na die week. We maken altijd een groepsapp aan om lekker na te kletsen.

De droom om Heppie-begeleider te worden

Die positieve energie neemt ze mee naar haar dagelijks leven. Inmiddels is ze, in de voetsporen van haar pleegvader, gaan werken bij een kinderboerderij in de buurt. Ze voert de dieren, knuffelt ermee en staat stralend in het winkeltje. Het contact met de bezoekers doet haar goed. 

Maar haar ultieme droom is nog een stap verder. “De begeleiding van Heppie staat altijd voor ons klaar. Ze zijn onwijs positief en dat heeft mij zó geholpen. Mijn grote droom is om later zelf als vrijwilliger mee te gaan met de Heppie Vakanties. Ik wil diezelfde steun en liefde geven aan andere kinderen die in een vergelijkbare situatie zitten. Zodat zij ook even hun zorgen kunnen vergeten.”