Als je de vijftienjarige Justin in de kringloopwinkel ziet rondlopen, zie je een grappige en energieke tiener die enthousiast helpt in de winkel van zijn moeder. Maar achter die vrolijke jongen schuilt een jeugd vol onrust en onveiligheid. Door de scheiding van zijn ouders en de dreigende situatie rondom het contact met zijn vader, leeft hij al jarenlang in spanning. Tijdens de Heppie Vakanties kan hij die spanning even loslaten, tot rust komen en gewoon kind zijn. 

“Ik heb een onrustige jeugd gehad”, vertelt Justin. “Ik kon niet alles doen wat ik wilde.” Samen met zijn moeder Jantine en oudere broer woonde hij in een flat waar het leven vooral heel onveilig voelde. Inmiddels ziet hun leven er anders uit. Jantine vond opnieuw geluk met een andere man en samen vormen ze nu een gezin van vijf. Er is een groter huis, een hond, twee cavia’s en vooral veel warmte thuis. 

Maar ook veel drukte. Jantine runt samen met haar man een kringloopwinkel, speelt toneel en probeert ondertussen alle ballen in de lucht te houden. De kinderen gaan naar school, sporten meerdere keren per week en hebben allemaal hun eigen ritme en afspraken. “Ons leven is eigenlijk één grote planning”, vertelt ze lachend. “Soms pure chaos.”

Het verleden blijft achtervolgen

Die chaos voelt nu anders dan vroeger. Al is de angst en onveiligheid nog niet geweken. En het verleden draagt Justin nog met zich mee. Op school volgt Justin de richting interieur en bouw, iets wat perfect bij hem past omdat hij graag met zijn handen werkt. Justin vertelt: “Ik droom ervan om later een eigen timmerbedrijf te beginnen, met personeel, elektriciens en schilders.”

Maar tegelijk merkt hij dat zijn hoofd soms vol zit. “Concentreren op school vind ik lastig.”  De kringloopwinkel van zijn moeder voelt voor hem als een fijne plek, en daarom loopt hij daar stage. Daar kent hij de mensen, de routines en de sfeer. “Ik vind het moeilijk om bij andere mensen stage te lopen, om nieuwe mensen te leren kennen”, vertelt Justin. 

Geborgenheid

Zijn moeder ziet hoeveel het werk hem goed doet. Samenwerken met haar zoon vindt ze bijzonder. Natuurlijk botsen ze soms, zoals iedere moeder en puberzoon, maar ze ziet hem zich vooral ontwikkelen. “Hier voelt hij veiligheid en geborgenheid. Dat heeft hij nodig.”

Die geborgenheid vindt hij ook op een andere plek: de Heppie Vakanties. Via de zorgboerderij waar Justin begeleiding kreeg, hoorde Jantine jaren geleden voor het eerst over Heppie. De eerste vakantie vond Justin spannend. “Ik had heimwee, miste thuis en moest wennen aan alle nieuwe mensen”, vertelt hij eerlijk. Maar langzaam veranderde er iets, zag Jantine.

Jezelf zijn

Voor het eerst kwam hij op een plek waar hij niets hoefde uit te leggen. Waar kinderen elkaar begrijpen omdat iedereen een eigen verhaal heeft. “Je kan bij Heppie gewoon jezelf zijn,” vertelt Justin. “Iedereen accepteert elkaar.” Zijn moeder glimlacht. “Daar kan hij gewoon een jongen van vijftien zijn die voetbal speelt, lacht en plezier maakt.”

Inmiddels is Justin al zo’n tien keer mee geweest met de Heppie Vakanties, iets waar zijn moeder erg dankbaar voor is. “Bij Heppie komt Justin in een warm bad terecht waar hij zich kan ontspannen.” Volgens Jantine worden kinderen daar echt gezien. “Als ik Justin ophaal, hoor ik alleen maar complimenten over hoe lief, grappig en sportief hij is. Dat maakt mij als moeder trots.” 

Rust

En Justin, die wil nooit naar huis. “Ik niet alleen hoor, niemand wil naar huis,” grapt hij. Jantine ziet wat Heppie betekent voor Justin. “Thuis is hij dan rustiger. Vrijer. Alsof hij even alles heeft kunnen loslaten wat hij normaal met zich meedraagt.”

Die rust gunt Jantine hem voor altijd. Dat het verleden hem niet langer blijft achtervolgen. Dat zijn hoofd ooit leeg genoeg voelt om alleen nog bezig te zijn met wat hij het liefste doet: bouwen aan zijn toekomst. Misschien wel letterlijk, met zijn eigen timmerbedrijf. Maar vooral aan een leven waarin hij zich veilig voelt.