“Ik was geen kind. Ik was een dossier. Een nummertje. Een stuk afval.”
Mijn naam is Chantal. Ik ben 21 jaar oud en toen ik 3 jaar oud was, belandde ik in jeugdzorg. Mijn hele jeugd is aan mij voorbijgetrokken als een waas van verhuizingen tussen pleeggezinnen en groepen. In totaal ben ik zestien keer verhuisd.
Zestien keer mijn hele leven in vuilniszakken stoppen. Zestien keer opnieuw beginnen. Zestien keer hopen dat dit de plek was waar ik mocht blijven. Die constante, slopende onzekerheid zorgde ervoor dat mijn hechtingsstoornis nooit rust kreeg. Ik was altijd op mijn hoede, durfde geen vrienden te maken en voelde mij zo intens waardeloos dat ik niet meer wilde leven.
Tot op de dag van vandaag vecht ik ervoor om mezelf als een waardig mens te zien. Ik vind het nog steeds vreselijk moeilijk als mensen iets liefs voor mij doen of me een compliment geven. Er is altijd dat stemmetje dat fluistert dat ik het niet verdien. Dat ik niks waard ben. Dat is het gevoel dat jeugdzorg mij heeft gegeven. Ik was geen kind in jeugdzorg, wethouder. Ik was een dossier. Een nummertje. Een stuk afval.
Gelukkig was er ook die ene voogd. Zij vocht voor mij als een leeuwin en gaf de hoop op contact met mijn moeder nooit op, hoe moeilijk dat ook was. Zij deed wat ik zo hard nodig had: echt luisteren, mijn grenzen respecteren en naast mij staan in plaats van boven mij. Maar toen ik 18 werd, stopte deze hulp. De hulp die ik nog zo hard nodig had, kostte volgens de gemeente ‘klauwen vol geld’. Dus werd ik via de normale weg simpelweg wegbezuinigd. Van de ene op de andere dag stond ik er alleen voor. Gelukkig dacht mijn voogd niet in budgetten, maar in mensen. Uit pure betrokkenheid bleef ze mij steunen en was ze altijd bereikbaar en tot op de dag van vandaag is zij er nog steeds voor mij.
Tja, 18 jaar worden in jeugdzorg gaat gepaard met een veel te hoge prijs voor het kind, niet voor de gemeente. Toen mijn hulp ‘officieel’ wegviel vanwege de kosten, hield het daar niet op. Ik werd gedwongen te stoppen met mijn opleiding om mijn huur te kunnen betalen. Vandaag de dag moet ik financieel alles alleen rooien.
Jeugdzorg is op dit moment een puinhoop waarin procedures en budgetten belangrijker zijn dan de ontwikkeling van kinderen. Daarom laat ik mijn stem horen en strijd ik samen met Het Vergeten Kind voor het verbeteren van jeugdzorg!
Maak van aandacht en liefde een harde visie. Stimuleer de hulpverleners die het wél goed willen doen, zodat zij anderen kunnen inspireren om weer vanuit hun hart te werken. Zorg dat jeugdzorg in de gemeenten een veilige, stabiele haven wordt. Een plek die je niet laat vallen als je 18 wordt, maar je opvangt als het nog even stormt.
