Beste wethouder,

Mijn naam is Fender, ik ben 17 jaar oud. Terwijl jij jezelf installeert in jouw nieuwe rol als wethouder Jeugd, wil ik je meenemen in mijn ‘jeugdzorgverhaal’. Een verhaal dat begon toen ik 7 jaar was. Op die leeftijd, wanneer de meeste kinderen buitenspelen en zich veilig voelen, werd ik uit huis geplaatst.

Als klein jongetje was ik snel boos en agressief. ‘Onhandelbaar’, noemden de volwassenen mij. Maar ik was niet gevaarlijk; ik wist gewoon niet hoe ik mijn emoties en gevoelens moest uiten. Dit werd gezien als een dreiging. Dat was het moment dat er werd besloten dat ik beter niet meer thuis kon wonen. ‘Beter voor iedereen’, werd er gezegd.

Het was het startschot voor een acht jaar lange oorlog met mezelf, mijn familie en jeugdzorg. In die acht jaar heb ik in maar liefst 46 verschillende instellingen gewoond. Van open tot gesloten, van besloten tot de geestelijke gezondheidszorg. Ik ben door heel Nederland gesleept, van kamer naar kamer, van hulpverlener naar hulpverlener. Het ging alleen maar óver mij, maar er werd nooit mét mij gesproken. Ik had zelf altijd een heldere visie over hoe het wél zou lukken om uiteindelijk weer thuis te wonen. Maar niemand luisterde naar een kind van 7, 10 of 12. De hoop dat het ooit goed zou komen, raakte ik volledig kwijt.

En toen ik onder het mom van een ’time-out’ even naar huis mocht, ging de telefoon: de instelling belde dat ik niet meer welkom was. Op zo’n moment stort je wereld in. Wat een klap. Je bent geen kind meer, maar een hete aardappel die wordt doorgeschoven.

Jeugdzorg is in mijn situatie misschien goed geweest voor mijn naasten, maar mij heeft het kapotgemaakt. Op dit moment werk ik fulltime en dat gaat prima, maar eerlijk: mijn energie is op. Tot op de dag van draag ik deze loodzware rugzak met mij mee. Het gaat nu met kleine, moeizame stapjes beter, maar de littekens blijven.

Mijn dringende oproep aan jou als nieuwe wethouder: zet het belang van het kind vanaf vandaag écht voorop. Luister naar de kinderen en jongeren in jouw gemeente, neem hun ideeën serieus en geef ze een eerlijke kans. Mijn verhaal is eigenlijk te lang voor deze brief, maar ik hoop dat het genoeg is om jeugdzorg in jouw gemeente te veranderen.

Groet,
Fender