Beste wethouder,

Terwijl jij deze brief leest, worden er in jouw gemeente besluiten genomen over jeugdzorg. Maar mag ik je vragen om je werk heel even weg te leggen? Mijn naam is Amelie, ik ben 18 jaar, en tot voor kort was ik voor jeugdzorg geen kind, maar een dossier. Een ’te complex’ nummer.

Aan de buitenkant leek ik een rustig, verlegen meisje dat goed kon leren. School en ouders maakten zich dan ook geen zorgen om mij. Maar van binnen voelde ik mij heel anders. Ik groeide op in een moeilijke thuissituatie. Mijn vader was vaak weg naar werk en ik nam de zorg over voor mijn zusje, waarmee ik regelmatig botste. Een loodzware taak voor een kind.

Op school werd ik zwaar gepest. Er werd gezegd dat dat mijn schuld was. Ik kon nergens terecht en overal voelde ik mij te veel: op school, bij de psycholoog en thuis, waar ik mijn ouders niet nóg meer wilde belasten.

In 2025 escaleerde het. Na een zelfmoordpoging belandde ik in de gesloten zorg. Ik werd in een gevangenisbusje naar de andere kant van het land vervoerd en opgesloten in een kale kamer ‘om tot rust te komen’. Een traumatische ervaring. Uiteindelijk kwam ik bij een kliniek terecht waar ze wél naar mij luisterden en mij niet opsloten.

Wat ik al die jaren wél nodig had? Maatwerk. Gezien worden. Gehoord worden. Er vanaf jonge leeftijd gewoon mogen zijn, zonder mij constant ’te veel’ of ‘anders’ te voelen. Niet een eenzame kamer waar je wordt weggezet alsof je een gevangenisstraf uitzit. Het systeem maakte mij zo onzichtbaar dat ik op een gegeven moment geloofde dat ik alleen nog gezien werd als ik in diepe crisis was of werd opgenomen.

Nu ben ik 18. Ik probeer mijn leven op te pakken, zonder diploma en herstellende van een burn-out. Ik wil heel graag hulp bij mijn planning en financiën om uiteindelijk op mezelf te kunnen wonen. Maar de wachtlijst om überhaupt met iemand van de gemeente te mogen praten is twee tot drie maanden. Want ja, dat kost weer geld. Eerst moeten er weer verschillende vreemde mensen komen die gaan bepalen of ik niet ’te complex’ ben en wel écht hulp nodig heb. Ik moet mijn trauma’s wéér opnieuw delen. Geld en wachtlijsten zorgen ervoor dat ik mij weer een nummer voel. Een nummer te veel. En of ik de hulp krijg? Die hoop heb ik allang opgegeven. 

Beste wethouder, er is beter aanbod nodig en minder focus op geld. Zorg ervoor dat ieder kind direct toegang heeft tot de hulp die het nodig heeft, zonder tegen enorme wachtlijsten aan te lopen of overal en nergens naartoe gestuurd te worden. Ik wil met deze brief zo graag voorkomen dat kinderen vast komen te zitten in het systeem, zoals ik.

Want dat vastlopen, dat kost je je ontwikkeling. Ik ben vrienden kwijtgeraakt, net als de banden met mijn familie en mijn gezin. Maar het allergrootste verlies ben ik zelf. Ik heb nog nooit een leven gekend zonder hulpverlening, en ik heb nog nooit durven dromen over een toekomst.

Groet,
Amelie

Denk jij aan zelfdoding? Neem dan 24/7 gratis en anoniem contact op met 0800-0113 of chat op 113.nl.