Beste wethouder,

Terwijl jij deze brief leest, worden er in jouw gemeente besluiten genomen over jeugdzorg. Maar mag ik je vragen om je werk heel even weg te leggen? Mijn naam is Amelie, ik ben 18 jaar, en tot voor kort was ik voor jeugdzorg geen kind, maar een dossier. Een ’te complex’ nummer.

Aan de buitenkant leek ik een rustig, verlegen meisje dat goed kon leren. School maakte zich dan ook geen zorgen om mij. Maar van binnen voelde ik mij heel anders.

Op school werd ik zwaar gepest en voelde ik me onbegrepen. Door docenten werd gezegd dat dat mijn schuld was. Ik kon nergens terecht en overal voelde ik mij te veel: op school, bij de sportclub en zelfs de psycholoog. Pas op latere leeftijd werd ik gediagnosticeerd met autisme.

In 2025 escaleerde het. Na een zelfmoordpoging belandde ik in de gesloten zorg. Ik werd in een gevangenisbusje naar de andere kant van het land vervoerd en opgesloten in een kale kamer ‘om tot rust te komen’. Een traumatische ervaring. Uiteindelijk kwam ik bij een kliniek terecht waar ze wél naar mij luisterden en mij niet opsloten.

Wat ik al die jaren wél nodig had? Maatwerk. Gezien worden. Gehoord worden. Er vanaf jonge leeftijd gewoon mogen zijn, zonder mij constant ’te veel’ of ‘anders’ te voelen. Niet een eenzame kamer waar je wordt weggezet alsof je een gevangenisstraf uitzit. Het systeem maakte mij zo onzichtbaar dat ik op een gegeven moment geloofde dat ik alleen nog gezien werd als ik in diepe crisis was of werd opgenomen.

Nu ben ik 18. Ik probeer mijn leven op te pakken, zonder diploma en herstellende van een burn-out. Ik wil heel graag hulp bij mijn planning en financiën om uiteindelijk op mezelf te kunnen wonen. Maar de wachtlijst om überhaupt met iemand van de gemeente te mogen praten is twee tot drie maanden. Want ja, dat kost weer geld. Eerst moeten er weer verschillende vreemde mensen komen die gaan bepalen of ik niet ’te complex’ ben en wel écht hulp nodig heb. Ik moet mijn trauma’s wéér opnieuw delen. Geld en wachtlijsten zorgen ervoor dat ik mij weer een nummer voel. Een nummer te veel. En of ik de hulp krijg? Die hoop heb ik allang opgegeven. 

Er is beter aanbod nodig en minder focus op geld. Zorg ervoor dat ieder kind direct toegang heeft tot de hulp die het nodig heeft, zonder tegen enorme wachtlijsten aan te lopen of overal en nergens naartoe gestuurd te worden. Ik wil met deze brief zo graag voorkomen dat kinderen vast komen te zitten in het systeem, zoals ik.

Want dat vastlopen, dat kost je je ontwikkeling. Ik ben veel vrienden kwijtgeraakt, maar het allergrootste verlies ben ik zelf. Hoewel ik nog nooit een leven gekend heb zonder hulpverlening, wil ik vanaf nu eindelijk gaan durven dromen over een toekomst. Beste wethouder, u heeft de macht om het systeem te veranderen; geef ons die toekomst terug.

Groet,
Amelie

Denk jij aan zelfdoding? Neem dan 24/7 gratis en anoniem contact op met 0800-0113 of chat op 113.nl.