Peter en Yvonne laten na aan Het Vergeten Kind

Als Peter (69) en Yvonne (66) er op een dag niet meer zijn, laten ze na aan Het Vergeten Kind. Ze vertellen over hun proces, over de keuze voor Het Vergeten Kind en over de vreugde die het nalatenschap hen op dit moment al brengt.

“We zijn positieve mensen. In ons leven hebben we veel voor de kiezen gekregen, maar zelfs in de donkerste tijden grepen we naar dat ene zonnestraaltje en zetten we een nieuwe koers uit”, vertelt Peter. “Daarin herkennen we Het Vergeten Kind. De stichting gaat ook altijd door, met een grote dosis positiviteit creëren ze lichtpuntjes in donkere tijden voor kinderen die ‘vergeten’ zijn. En daar heb je de eerste match al te pakken.”

Dol op kinderen
“Hoewel we nog lang hopen te leven, weten we ook dat er voor ons niet nog vijftig jaar in het verschiet liggen. En dan ga je samen praten: wat willen we nog bereiken, wat willen we achterlaten? Je zet op een rijtje wat belangrijk is geweest in het leven. En wat je nu nog belangrijk vindt.” Yvonne vult haar echtgenoot aan: “Hoewel we samen geen kinderen hebben, zijn we dol op ze. Zo zijn we jarenlang vakantie-pleegouders geweest. Elke zomer kwamen kinderen bij ons logeren die het thuis niet goed hadden, of zelfs niet meer veilig thuis konden wonen. We gaven hen in die zomerweken een warm thuis bij ons op de boerderij. We deden niets bijzonders; we voerden samen de kippen, lieten de hond uit, bakten koekjes, er werd gespeeld op het erf. Ze knapten op en kregen zelfvertrouwen; van de frisse lucht, van de genegenheid, van het doen van alledaagse dingetjes. Het was ontzettend leuk en het gaf ons veel voldoening. Dus toen we nadachten over onze erfenis, wisten we meteen dat we wilden nalaten aan een goed doel dat zich voor kinderen inzet.”

“Het maakt ons onnoemelijk blij dat we kwetsbare kinderen gelukkig maken wanneer we er niet meer zijn.”

Gedegen onderzoek
Peter gaat verder: “Vervolgens doe je gedegen onderzoek. Van alle stichtingen die we op ons lijstje hadden, stak Het Vergeten Kind er met kop en schouders bovenuit. De stichting zet zich in voor kinderen die geen warm thuis hebben, organiseert mooie vakanties, bonkt op de deuren van de politiek, maar helpt deze kinderen ook om zich tot een gezonde volwassene te ontwikkelen. De keuze was wat dat betreft snel gemaakt. Ook wilden we natuurlijk dat ons geld voor het grootste gedeelte echt naar de kinderen zou gaan. Het Vergeten Kind heeft een ANBI-status, wat betekent dat de stichting geen erfbelasting hoeft te betalen. Dat is mooi. Het laatste stukje onderzoek zat in het contact met Het Vergeten Kind, want van hen wilden we weten of het geld echt naar de kinderen zou gaan en hoe het dan zou worden besteed.”

Mooi proces
“We hebben warm contact gehad met Mirjam, de relatiemanager Nalatenschappen bij Het Vergeten Kind. Samen gingen we een zoektocht aan: wij als nalatend echtpaar en Mirjam als vertegenwoordiger van de stichting. We merkten dat de organisatie al zo stevig stond, dat weinig van ons geld daarin gestoken zou worden. Onze erfenis gaat dus niet naar overheadkosten, maar echt naar de kinderen. Daarna spraken we over wat ons nu echt het meest blij zou maken en maakten dat samen concreet. We kwamen uit op de groep kinderen die net volwassen gaat worden en dus geen recht meer heeft op jeugdzorg. Dan vallen ze tussen wal en schip en staan ze er ineens alleen voor. Juist die groep, die kinderen die het zo ontzettend hard nodig hebben, zullen wij support geven.” Peter glimlacht. Yvonne ook en vervolgt hun verhaal: “Samen met Mirjam hebben we een tekst gemaakt die goed vastlegt wat wij willen en waar het geld naartoe moet gaan. Die tekst is uiteindelijk in ons testament opgenomen. Het warme hart waarmee Mirjam met ons communiceerde, is een weerspiegeling van hoe de stichting werkt. Daarmee was het eigenlijk een heel mooi en bijzonder proces.”

Toekomst
“We hebben in die jaren als vakantie-pleegouders veel kinderen gezien en ondersteund. We zagen wat ze tekort kwamen en wat wij konden betekenen. Het is ontzettend mooi om dat te blijven betekenen, ook na onze dood”, zegt Peter. “We gaan kinderen gelukkig maken. We gaan dat niet zien, we gaan dat niet meemaken, maar dat we dat bij leven zo hebben kunnen inrichten, maakt ons intens gelukkig.”

Overweegt u om ook na te laten aan Het Vergeten Kind of wilt u meer informatie ontvangen? Neem dan contact op met Mirjam van Drenth.