DUBBELINTERVIEW
Numidia & Edino

Op het eerste gezicht hebben ambassadeurs Edino en Numidia weinig met elkaar gemeen. Maar tijdens hun gesprek ontdekken ze hoeveel hen juist verbindt: een onveilige jeugd, de kracht om die te boven te komen en een gezamenlijke missie om kinderen te helpen – ‘dat is waar we het voor doen’.

Door onze verhalen te delen, laten we vergeten kinderen zien dat ze niet alleen zijn.

Op de Veluwe, verscholen in de bossen, staat Hotel Heppie. Tijdens Heppie Vakanties en & Weekenden rennen hier tientallen kinderen rond die opgroeien in gezinnen met ernstige problemen, soms zo ernstig dat ze niet meer thuis kunnen wonen. Maar hier dansen ze, lachen ze, knuffelen ze, kunnen ze écht weer even kind kunnen zijn. Deze maandagmiddag is het terrein even leeg. Toch wordt er vandaag gedeeld en gelachen, want ambassadeurs Edino van Dorsten – spreker, schrijver en bekend van De kinderen van Ruinerwold – en Numidia El Morabet – artiest en doorgebroken met Beste Zangers 2023 – gaan hier met elkaar in gesprek.

Op een bankje tussen de kalende bomen ontmoeten Edino en Numidia elkaar. Ze kenden elkaar al van gezicht, maar vandaag gaan ze voor het eerst in gesprek. Edino trapt af: “Waarom ben jij ambassadeur geworden?” Numidia: “Als puber ben ik uit huis geplaatst. Op de leefgroep waar ik terechtkwam, hielp Het Vergeten Kind met een verbouwing. We kregen vette bedden, mooie kleuren op de muren. Uiteindelijk heb ik best lang op die groep gewoond. Jaren later, toen ik als artiest weer met de stichting in contact kwam, wist ik meteen: ja, ik word ambassadeur! Ik wil kinderen helpen, jongeren motiveren, mijn verhaal delen om te laten zien dat ze niet alleen zijn. “Als ik het red, redden zij het ook.” Edino knikt. “Dat herken ik,” zegt hij. “Ik ben niet in aanraking geweest met jeugdzorg, maar veel mensen kennen mijn verhaal en weten dat mijn jeugd niet veilig was. Toch ben ik er relatief normaal uit gekomen, ik ben blij met mijn leven.” Hij lacht en denkt na. “Dankzij mijn werk als ambassadeur krijgt mijn verleden betekenis. Ik kan er kinderen mee helpen – dat maakt dat het niet voor niets is geweest.”

Toxische thuissituatie

“Hoe was jouw kindertijd eigenlijk, voordat je uit huis werd geplaatst?” vraagt Edino. Numidia haalt diep adem. “Ik groeide op in een toxische thuissituatie. Mijn moeder had een zware persoonlijkheidsstoornis en zat altijd thuis, mijn vader dronk veel en gebruikte drugs. Bijna elke dag was er politie over de vloer. Als ik het nu zeg, klinkt het heftig, maar als je er als kind in zit, is het normaal. Je denkt dat je moeder je slaat en je keel dichtknijpt uit frustratie en liefde.”  Edino vraag door. “Hoe heb je je als kind staande gehouden?” Dan breekt er een lach door op Numidia’s gezicht. “Door muziek. Echt. Als ik thuis kwam, sloot ik mezelf op met mijn cd-speler en m’n muziek. Dat was het enige moment waarop ik me vrij en veilig voelde.” Edino knikt. “Herken je dat?” vraagt Numidia. “Zeker,” zegt hij. “Ik had het niet met muziek, maar met mijn fantasie. Ik werd vaak opgesloten door mijn vader. Dagen zat ik dan geïsoleerd in een kamertje, zonder een boek of wat dan ook. Maar in mijn hoofd was ik ergens anders, zat ik op een motor, beleefde ik avonturen. Die rijke fantasie is mijn redding geweest.”

Trauma doorbreken

De ambassadeurs maken een kleine wandeling. Langs twee skelters, het grote klimrek. Even gaan ze zitten op de schommels. “Jij bent al verder in het leven,” merkt Numidia op. “Je bent ouder, hebt kinderen, het lijkt of je je jeugd hebt verwerkt. Hoe heb je dat gedaan?” Er speelt een lachje om de lippen van Edino. “Door vader te worden,” zegt hij. “Ik was pas drie maanden met mijn vriendin toen ze zwanger werd. We waren twee domme mensen die zich dom hadden gedragen, maar dat hield de baby niet tegen. Er ontstond meteen een verantwoordelijkheidsgevoel bij me. Ik heb een waardeloze jeugd gehad, moet dat betekenen dat mijn dochter ook een waardeloze jeugd krijgt? Nee. Ik wilde het patroon doorbreken. Toen ben ik in therapie gegaan, heb aan mezelf gewerkt en nu voel ik: het intergenerationele trauma stopt bij mij. Mijn dochter kan wél echt kind zijn en haar kinderen ook.” Numidia: “Dat zeg je mooi. En dat is hoopvol voor de kinderen waar we ons voor inzetten. Zij kunnen later ook het patroon doorbreken.” Edino: “Misschien kunnen hun ouders dat al, met de juiste hulp en inzet. We moeten die kinderen dan wel zien. Daarom spreek ik graag op scholen bijvoorbeeld. Als een leraar door mijn verhaal signalen van – al is het maar één kind – oppikt, is dat de moeite waard.” 

Wake-up call

“Jij hebt het ook goed voor elkaar inmiddels, al ben je nog jong. Wat was voor jou het keerpunt?” vraagt Edino. “Corona. Ik was 19 jaar, mijn carrière was net begonnen. Ik dacht dat het goed met me ging, tot de lockdown kwam. Ik werd gedwongen om stil te staan bij mijn verleden. Dat konden mijn hersenen niet aan: teveel trauma’s. Ik raakte verslaafd aan lachgas, ging veel eten en maakte schulden. Op een gegeven moment zei mijn manager: ‘je hebt een keuze: of je gaat zo door en je verliest je carrière of je gaat in therapie om alles te verwerken en je maakt wat van je leven.’ Dat was mijn wake-up call. Vanaf dat moment ging ik met een psycholoog aan de slag, ben ik gaan sporten en ging het beter. Ik moest mijn verleden aangaan om eruit te komen. En ik zeg je eerlijk: het was niet makkelijk en soms voel ik me nog steeds eenzaam, maar ik ben ook blij met wie ik nu ben.” 

100.000 kinderen

“En nu ben je ambassadeur bij Het Vergeten Kind,” zegt Edino. “Ja, jij ook!” lacht Numidia. In korte tijd hebben deze twee mensen elkaar echt gezien. “Ik vind het soms best zwaar,” deelt Edino. “Ik ben dankbaar dat ik ambassadeur mag zijn, maar het is heel pijnlijk dat er meer dan 100.000 kinderen zijn die dit nodig hebben.” Numidia knikt. “Ik had als jong meisje graag hier bij Heppie willen rondrennen.” Ze kijken het terrein rond, waar over een tijdje weer kinderen vakantie vieren die geen veilig thuis hebben. “Dit is waar we het voor doen,” zegt Numidia, “kinderen en jongeren de duwtjes in de rug geven die wij hebben gemist.” Samen lopen ze terug naar het oranje groepsgebouw, waar kinderen straks weer worden ontvangen door lieve Heppie-vrijwilligers. Ze zullen overladen worden met positieve aandacht, waardoor ze zich veilig voelen en zichzelf durven te zijn. Hier worden ze gezien en gehoord, sluiten ze vriendschappen en maken ze waardevolle herinneringen.

“Ja,” zegt Edino, “dít is waar we het voor doen.”

Edino van Dorsten
Leeftijd 33 jaar
Werk schrijver en spreker
Dol op mijn drie kinderen en cheeseburgers
Het mooiste aan het werk met de kinderen is
“’Vergeten kinderen’ laten zien dat ook zij sterk genoeg zijn om later een mooi leven te leiden.”

Numidia El Morabet
Leeftijd 26 jaar
Werk artiest
Dol op thaiboksen
Het mooiste aan het werk met de kinderen is
“Het motiveren en inspireren van andere jongeren.”