“Ik had een plek nodig waar ik me thuis kon voelen
Ieder kind heeft liefde, veiligheid en stabiliteit nodig, maar 100.000 kinderen in ons land missen dat. Het Vergeten Kind zet zich voor deze kinderen in, met hulp van onze jongerenraad: The Unforgettables. Als ervaringsdeskundigen zijn zij de stem voor al die kinderen die opgroeien in een instabiele en onveilige thuissituatie. Unforgettable Anouk (19) deelt haar verhaal.
“Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik nog heel klein was. Daarna verhuisde ik meerdere keren met mijn moeder. Als alleenstaande moeder moest zij vaak terugvallen op familie, kennissen of buren om op mij te passen. Het liep thuis steeds minder lekker, en ook op school ging het slechter. Op mijn dertiende verhuisde ik naar mijn vader en stiefmoeder. Maar ook daar ging het mis. Mijn vader begreep me niet – net zoals hij mijn oudere broer en zus nooit echt begreep. De spanningen liepen steeds verder op en eindigde in een fysieke escalatie. Op mijn vijftiende werd ik uit huis geplaatst.”
Uithuisplaatsing
“Ik was het op zich eens met de uithuisplaatsing, want ik wilde niet meer bij mijn vader wonen, maar ik schrok wel van de plek waar ik terechtkwam. Het was een leefgroep waar ik me niet fijn en veilig voelde. Er waren steeds andere begeleiders, ik spijbelde, rookte, blowde, en soms zei iemand er wel wat van, maar het kwam niet tot een serieus gesprek. Ik was constant grenzen aan het opzoeken en creëerde mijn eigen onveiligheid. Nu weet ik dat ik gewoon op zoek was naar een ouderfiguur, iemand die me oprechte aandacht gaf. Iemand die met een kopje thee en koekjes met me praatte na schooltijd. Bij een enkele begeleider had ik dat even, maar ze gingen toch altijd weer weg.”
Geen plek in een gezinshuis
“Uiteindelijk is het goed met me gekomen: ik woon op mezelf, volg een leuke opleiding en ben actief bij The Unforgettables. Toch maakt het me soms verdrietig om terug te denken aan hoe het ook had kunnen zijn na mijn uithuisplaatsing. Wat mij echt geholpen zou hebben, was een plek in een gezinshuis. Een huiselijke omgeving, met tijd, rust en aandacht. Een ouderfiguur die ik kon vertrouwen. Samen eten, samen praten over de dag – kortom: een plek waar je je thuis voelt. Daar heb ik zelf ook om gevraagd. Maar er was geen geld en de gemeente gaf geen beschikking af.”
Zelf in de jeugdzorg werken
“Ik vind het belangrijk om me uit te spreken voor de kinderen die na mij komen. Ik heb zelf gezien hoe jongeren in de jeugdzorg de hoop verliezen. Ze voelen zich niet gehoord en durven niet meer voor zichzelf op te komen. Daarom doe ik dat wél. Sterker nog: ik wil Social Work studeren zodat ik later als begeleider op een woongroep kan werken. Natuurlijk geloof ik dat een gezinshuis beter is, maar helaas denk ik dat groepen altijd zullen blijven bestaan. Juist daarom wil ik het verschil maken. Met thee en koekjes op de bank, met tijd en aandacht – ik wil kinderen geven wat ik zelf zo heb gemist.”
