Als een kind opgroeit met positieve aandacht, kan het zich veilig en gezond ontwikkelen. Het Vergeten Kind werkt dagelijks aan een ‘vangnet van aandacht’ voor kinderen die dat het hardst nodig hebben. In de rubriek ‘Aandachtgevers’ zetten we mensen in de schijnwerpers die hieraan bijdragen. Dankzij hun warmte en betrokkenheid voelen kinderen zich gezien, gesteund en geliefd – en krijgen ze uitzicht op een mooie toekomst.

Aandachtgever Mustafa

“Dushi Huis is een kleinschalige woonvorm voor kinderen en jongeren van 4 tot 18+ jaar, met locaties door het hele land. De kinderen die bij ons komen, doen dat meestal niet vrijwillig. Thuis is er vaak iets mis, waardoor ze tijdelijk ergens anders moeten wonen. Het is onze taak om hen dan een plek te geven waar ze zich gezien en geliefd voelen. Er is aandacht voor de kleine dingen, zoals samen eten en verjaardagen, die worden groots gevierd, met zingen, taart en familie.

Een belangrijke factor in het thuisgevoel dat we creëren, zijn de mensen die hier werken. De volwassenen worden goed ingewerkt en leren de kinderen eerst echt kennen. Vertrouwen is daarbij heel belangrijk. Iedereen, van directeur tot stagiaire, staat dichtbij de kinderen en allemaal hebben ze contact met de kinderen en hun familie.

Ook als het moeilijk wordt, staan we onvoorwaardelijk klaar voor de kinderen. Dat is het Dushi DNA. Als een kind boos wordt of scheldt, zit daar vaak pijn achter. Wij kijken achter die pijn, kijken naar wat er écht nodig is. En ook als kinderen 18 worden, stopt de zorg niet zomaar. Soms blijven jongeren langer, zelfs als de gemeente dit niet financiert. Bij Dushi draait het om verbinding en een warm thuis. Juíst als het leven ingewikkeld is.”

Aandachtgever Gido

“Als (hoofd)trainer bij de KNVB Voetbalkampen leer ik kinderen uit het hele land beter voetballen. Maar we wilden meer betekenen, we wilden dat kinderen zich ook fijn, veilig en gezien voelden. Dus gingen we aan de slag met SuperCoaches, een online training voor jeugdtrainers waarin positieve aandacht centraal staat.

Ik ben – zoals veel jeugdtrainers in Nederland – als vrijwilliger begonnen. Je bent dan supergemotiveerd om je kinderen te coachen, om betere sporters van ze te maken, om te winnen. Maar je weet niet altijd hoe je moet reageren als een kind boos wordt of ineens niet meer mee wil doen. Als je wél weet wat je moet doen, als je een kind de aandacht kunt geven die het op dat moment nodig heeft, gebeurt er iets moois. Het kind voelt zich gezien en gaat vanzelf het veld weer op. Precies dat soort handvatten biedt SuperCoaches.

Ik herinner me een meisje van acht jaar op kamp dat heimwee had. Een paar jaar geleden wist ik niet hoe ik daarmee om moest gaan. Inmiddels weet ik dat het belangrijk is om haar gevoel te erkennen. ‘Ik zie dat je verdrietig bent,’ zei ik tegen haar. ‘Maar ik zag ook dat je net lachte bij het partijtje – klopt dat?’ Ik bood de aandacht die ze nodig had en daardoor wilde ze blijven.

We werken nu een paar jaar volgens deze methode en regelmatig zeggen ouders tegen me: ‘Op school heeft hij problemen, of thuis gaat het niet zo goed en hier heeft hij zonder gedoe de tijd van zijn leven gehad.’ Dat is zo mooi, daar krijg ik elke keer weer kippenvel van.”