“Altijd het gevoel hebben er niet bij te horen…”

De zomer is voor veel kinderen in Nederland een zorgeloze periode. Lekker veel vrije tijd en leuke dingen doen met vriendjes of het gezin. Maar voor honderdduizend kinderen is de zomer helemaal geen zorgeloze tijd. Zij groeien op in een moeilijke thuissituatie, of kunnen zelfs niet meer thuis wonen. Zij worden dan juist extra hard geraakt door hun situatie en de zomer is dan vaak een lange, lastige periode. Zo ook voor de vijftienjarige Max.

Traumatische jeugd

Ze was een liefhebbende moeder, maar door haar verslaving kon ze Max geen stabiele jeugd bieden. Als hij aan zijn jeugd denkt, herinnert hij zich daarom vooral de onrust, de vreemde mannen en de onvoorspelbare stemmingen van zijn moeder. Om zichzelf te beschermen heeft hij het contact met haar inmiddels verbroken. 

Onzichtbare bagage

Max vond de stabiliteit die hij nodig heeft in een pleeggezin. Toch blijft het verleden op zijn schouders drukken. “Als ik teveel aan die tijd terugdenk, voel ik paniek opkomen. Dan wil ik weten waar mijn moeder nu is. Dan voel ik me echt schuldig” 

Afleiding

In het pleeggezin is weinig geld voor vakanties of uitjes. Hoewel Max dat begrijpt, zorgt het ook voor verveling en schaamte. 

“Tijdens de vakantie game ik vooral. Dan hoef ik niet te veel met mijn gedachten te zijn”, zegt hij. Tegelijkertijd schaamt hij zich daar ook voor. “Ik vind het echt gênant om aan de rest te vertellen dat ik de hele vakantie achter mijn computer heb gehangen.”

Voor de veiligheid van de kinderen worden deze verhalen vertolkt door modellen. De inhoud is direct geïnspireerd op de echte ervaringen van duizenden vergeten kinderen in Nederland. Dankzij deze modellen krijgen hun verhalen de aandacht die ze verdienen, zonder de privacy van de kinderen te schenden.