Ik voelde me eigenlijk best wel eenzaam met Kerstmis

Toen ik nog een kind was, heb ik veel voor mijn chronisch zieke moeder gezorgd. Dat
was best wel zwaar. Op een gegeven moment zag Jeugdzorg dat ook en ben ik uit
huis geplaatst. Eigenlijk te laat, want ik was toen al 16.

Ik kwam in een leefgroep terecht en dat was natuurlijk vreemd, vooral met de feestdagen. Als klein kindje keek ik erg uit naar Kerstmis; een mooie boom, meehelpen met het kerstdiner, met de familie samen zijn. Maar in de loop der jaren werd het minder gezellig en toen ik op de groep terecht kwam, voelde ik me eigenlijk alleen maar eenzaam met kerst.

Kerstcampagne UF Milan

We hadden wel een kerstboom op de groep, maar daar hingen slechts een paar ballen en lichtjes in en verder was er helemaal geen versiering. Geen kaarsjes of slingers. Het was een kale boel. Die eerste Kerstmis was ik met kerstavond én eerste kerstdag op de groep. Er werd gepraat over een kerstdiner, maar uiteindelijk was er geen budget voor en waren we met te weinig jongeren.

Ik en nog twee jongeren waren er met kerst, de rest ging wel naar familie. We zijn toen maar met z’n drieën op de kamer gaan zitten, met chips en drinken en we hebben een film gekeken. Het was een avond als zoveel avonden. En dat is toch wel treurig met kerstavond. Ik voelde me die avond eigenlijk best wel eenzaam. Dat zou anders moeten, ook voor al die kleintjes die nu nog in de opvang wonen. Het is al erg genoeg dat ze niet thuis kunnen wonen, geef ze dan in ieder geval een beetje gezelligheid met de kerst. Als je samen een kerststukje maakt bijvoorbeeld met een kop warme chocolademelk erbij; dan voel je die warmte al. Dan voel je je niet eenzaam, dan ben je samen en daar draait het uiteindelijk om.

Laat een lieve kerstwens achter voor Milan!

Help mee

Alleen samen kunnen we ervoor zorgen dat kwetsbare kinderen in Nederland hun verleden achter zich kunnen laten en kunnen werken aan een toekomst. Help je mee?

Doneer nu

kom in actie